II Europejskie Spotkanie w Zurychu

Podczas dwudniowego zjazdu mieliśmy możliwość wysłuchać wielu bardzo ciekawych wykładów na temat raka piersi, uczestniczyć w panelach dyskusyjnych i warsztatach, a także podzielić się swoim doświadczeniem z koleżankami z innych krajów.

Najnowsze doniesienia z konferencji ASCO w Chicago przestawili nam prof Hans-Jorg Senn ze Szwajcarii i dr Alain Monnier z Francji. Omówili oni rolę chemioterapii i podkreślili, że wobec dużej różnorodności dostępnych leków trudno jest jednoznacznie określić najlepszy dobór chemioterapeutyków. Coraz szerzej prowadzone są badania nad pełnym genotypem każdego przypadku, aby jak najlepiej dobrać leczenie. W tematyce hormonoterapii nadal obowiązuje „złoty standard” pięć lat tamoxifen, jednak najnowsze raporty i wyniki badań klinicznych wskazują w pewnych przypadkach na większą skuteczność inhibitorów aromatazy. Badania nad doborem najlepszej hormonoterapii są wciąż w toku.

Inną bardzo ważną sprawą poruszą na spotkaniu był udział i zaangażowanie wyspecjalizowanych pielęgniarek tzw.” od piersi” w opiece nad pacjentką. Nowy program szkolenia dla pielęgniarek i ich rolę w procesie leczenia omówiła Saskia Claassen z Holandii. Podkreśliła jak ważne jest włączenie specjalnie wyszkolonych pielęgniarek, które na każdym etapie powrotu chorej kobiety do zdrowia, mogą przejąć niektóre obowiązki lekarza, mieć większy, częstszy i pełniejszy kontakt z pacjentką i potrafią pomóc oraz udzielić odpowiedzi na trapiące pytania.

Ostatnie wykłady tego dnia poświęcone były tematyce psychologicznej. Bettina Borisch ze Szwajcarii zaprezentowała i omówiła swoją ankietę dotyczącą różnych psychologicznych aspektów raka piersi, przeprowadzoną w szpitalu, w którym pracuje. Następną prelegentką była Luzia Travado z Włoch, która mówiła na temat psychosocjalnych zmian w stylu życia u kobiet po raku piersi. Zaakcentowała, że po raku też jest normalne życie, ale ta norma jest inna niż przed diagnozą i trzeba ją przyjąć i zrozumieć, jednocześnie dając sobie czas na przystosowanie do nowej sytuacji. Nie należy izolować się i wyłączać z życia rodzinnego i towarzyskiego. Pomoc i wsparcie rodziny i przyjaciół są ogromnie ważne, aby nie pogrążyć się w depresji.

Drugi dzień poświęcony był zajęciom warsztatowym w grupach. Był to czas dyskusji i uzgadniania stanowisk, a także prezentacji informacji o warunkach i sposobach leczenia w różnych krajach. Tematyka poszczególnych spotkań dotyczyła czasu diagnozy, leczenia i operacji. Ogólne schematy postępowania są wszędzie podobne, gdyż opierają się na wytycznych St. Gallen, jednak gdy zagłębimy się w szczegóły występują jeszcze bardzo duże różnice na każdym etapie leczenia, zaczynając od czasu oczekiwania na operację, poprzez dostępność do najnowocześniejszego leczenia i zakres wizyt kontrolnych.

Spotkanie w Zurychu było bardzo interesujące i dało sposobność zdobycia wiedzy i wymiany poglądów z przedstawicielami innych europejskich organizacji pacjenckich.